Ήμουν 4 χρονών όταν βρέθηκα σε ένα μεγάλο τραπέζι με πολλά παιδιά της ηλικίας μου. Βρισκόμουν στον παιδικό σταθμό και ετοιμαζόμασταν να φάμε όλα μαζί το γεύμα της ημέρας. Είναι από τις λίγες ιστορίες που έχουν εντυπωθεί τόσο έντονα στο μυαλό μου. Και τώρα, πλέον, καταλαβαίνω το γιατί.
Εκείνη την ημέρα θα είχαμε φακές σούπα. Θυμάμαι, ακόμη, πως το φαγητό σερβιριζόταν σε ένα μεταλλικό πιάτο και καθόμουν από την πλευρά που μπορούσα να βλέπω έξω την αυλή. ΗΜΟΥΝ 4 ΧΡΟΝΩΝ ΚΑΙ ΘΥΜΑΜΑΙ ΜΕΧΡΙ ΚΑΙ ΤΟ ΠΙΑΤΟ!
Συνεχίζω με ηρεμία…
Δίπλα μου ήρθε και κάθισε η νηπιαγωγός μου και ετοιμάστηκε να με ταίσει. Ως τώρα, δεν ξέρω γιατί όλα τα παιδάκια έτρωγαν μόνα τους κι εγώ χρειαζόμουν βοήθεια. Υποψιάζομαι πως οι γονείς μου είχαν αναφέρει πως δεν τρώω όσπρια.
Το αίσθημα της ντροπής που ένιωσα εκείνη την ημέρα, μπορώ να το βιώσω ακόμη και σήμερα όταν σκέφτομαι πως ήμουν η μόνη που θα τάιζαν.
Εγώ, λοιπόν, έχοντας απόλυτα καθαρή συνείδηση της κατάστασης αποφάσισα πως δεν θα επιτρέψω στην κυρία που κάθεται στα δεξιά μου να καταφέρει το στόχο της!
Οι φακές θα έμεναν ανέγγιχτες!
Δυστυχώς, η γυναίκα αυτή κατάφερε να με κοροιδέψει. Μου μιλούσε για αεροπλάνα και τραίνα που φτάνουν στο αεροδρόμιο και το σταθμό…και πως ο τελικός προορισμός τους ήταν το στόμα μου. Με μάγεψε, και άθελα μου, βρέθηκα να καταπίνω τη μία κουταλιά φακές πίσω από την άλλη! Τί απαίσια υφή ήταν αυτή;
Σε κάθε κουταλιά σκεφτόμουν πως αυτό που τρώω έχει τη γεύση της πλάνης και στην επόμενη μπουκιά θα αντισταθώ. Ή, τέλος πάντων, έτσι φαντάζομαι πως θα ένιωθα αφού ήμουν από μικρή ποιητική.
Άδικος κόπος! Είχα, ήδη, καταναλώσει 6 ολόκληρες κουταλιές φακής. Και τότε, ήρθε το τελειωτικό χτύπημα.
Η αδυσώπητη δασκάλα αποφάσισε να ζητήσει από όλα τα παιδάκια να με χειροκροτήσουν που έφαγα το φαγητό μου!
“Πάμε να πούμε ένα μπράβο στην Αναστασία που έφαγε 6 κουταλιές φακές!”
Ξαφνικά, σύσσωμα, καμιά 30αριά στόματα ζητοκραύγαζαν για την επιτυχία μου…ή για την αποτυχία μου;
Η ελάχιστη αυτοπεποίθηση που είχα καταφέρει να χτίσω τόσους μήνες ζωής διαλύθηκε μεμιάς!
Κάπου εκεί η μνήμη σταματάει, το γεγονός θα θεωρήθηκε λήξαν. Έτσι κι αλλιώς πόση ώρα να συγκεντρωθεί ένα παιδάκι στην ίδια θεματική;
Για χρόνια μετά, θυμάμαι τον πατέρα μου να σχολιάζει με πόζα: “Την Αναστασία την είχαν χειροκροτήσει όταν έφαγε 6 μπουκιές φακή στο σχολείο” και γελώντας πρόσθετε: “Η Αναστασία δεν τα τρώει τα όσπρια, είναι μίζερη”. Να σημειώσω πως μετά από χρόνια ψυχοθεραπείας, η σχέση μου με τον πατέρα μου χαίρει άκρας υγείας, τον αγαπώ, τον θεωρώ υπέροχο πλάσμα και κρίνω απαραίτητο να πάει και αυτός για ψυχοθεραπεία.
Και φτάνω στο σήμερα.
Φαντάζεστε σκάνδαλο;
Μία vegan διαιτολόγος να μην τρώει φακές;
Λοιπόν, θα πω την αλήθεια όλη!
Τις σιχαίνομαι όταν είναι σούπα! Με το που δω το γλιτσερό ελώδες ζωμό με αυτά τα πορτοκαλί και κίτρινα κομμάτια μισολιωμένης τροφής και ενδιάμεσα να ξεπροβάλλει ο αιώνιος καφέ σκατουλί εχθρός μου, νομίζω πως βρίσκομαι ξανά σε εκείνο το τραπέζι, απέναντι από την αυλή και ένα αεροπλάνο θέλει να προσγειωθεί στο στόμα μου.
Ευτυχώς, ξέρω πια πως μπορώ να φτιάξω πολλές διαφορετικές συνταγές με φακές, κατά προτίμηση χωρίς καρότο, φύλλο δάφνης και πατάτα μαζί.
Και αφού άνοιξα την καρδιά μου και μοιράστηκα μαζί σας ένα ατόφιο παιδικό μου δράμα, στο επόμενο άρθρο θα αναφερθώ στο “Responsive Feeding” ή, ελληνιστί, σίτιση του παιδιού με βάση τη διάθεσή του.
Με αγάπη,
Αναστασία
Powered By Plants 
Σχολιάστε